Drogi uczniu wybierz zakładkę "Nauczanie zdalne" w górnym menu, kliknij w nazwisko nauczyciela, z którym masz zajęcia, a dowiesz się, jak możesz się uczyć.

Pamiętaj o wszystkich przedmiotach!

Artykuły dla rodziców

SZANOWNI RODZICE !                                                                                                                                                                                  Poniżej zamieszczam godne polecenia artykuły nt.                                                                      

1.Nuda – dlaczego jest ważna i potrzebna?             

Gdyby nie nuda, człowiek nigdy nie pojąłby własnej kreatywności” 
                                                                                                           T. Belton

https://portal.librus.pl/rodzina/artykuly/nuda-dlaczego-jest-wazna-i-potrzebna                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                

2.Wirtualne znajomości dzieci – co o nich wiesz?

   Czy Twoje nastoletnie dziecko nieustannie funkcjonuje on-line? W Internecie spędza większość dnia, ma tam grono znajomych, przeżywa swoje zauroczenia i zawiera przyjaźnie? Tam też spotkało swoją pierwszą miłość? Jako rodzic próbujesz to zrozumieć i zaakceptować, co często bywa dość trudne. Jak powinieneś rozmawiać z dzieckiem o relacjach opartych na kontakcie on-line?

https://portal.librus.pl/rodzina/artykuly/wirtualne-znajomosci-dzieci-co-o-nich-wiesz

Uważam, że warto się z nimi zapoznać i wskazówki w nim zawarte wykorzystać w codziennym życiu. Gorąco zachęcam.                                                                                  

Artykuł dla rodziców

DLA RODZICÓW!                                                                                                                                                                                           Poniżej zamieszczam bardzo ciekawy artykuł nt. „Koncentracja uwagi u dziecka – jak działa?” Myślę, że warto się z nim zapoznać i wskazówki w nim zawarte wykorzystać w codziennym życiu. Gorąco zachęcam.                                      

https://portal.librus.pl/artykuly/koncentracja-uwagi-u-dziecka-jak-dziala

Trening ortograficzny

Drodzy uczniowie! Zamieszczamy dla Was propozycję „treningu ortograficznego”:

https://drive.google.com/file/d/1B3WgGrIM6np1bceVtzj2htWWgidSNKut/view?usp=sharing

Dla rodzica i dziecka

DLA RODZICA I DZIECKA!

Kreatywne zabawy z książką – poznaj nasze propozycje!

Pewnie każdy z nas pamięta fantastyczne zabawy z dzieciństwa. Czas wtedy nie istniał, liczyło się tylko to, co możemy stworzyć lub kim być w danym momencie. Współczesna książka dla dzieci sięga właśnie do tych źródeł i bardzo często oprócz tego, że rozbudza wyobraźnię dzieci, uczy, bawi i edukuje poprzez interakcję. W dobie elektroniki dzieci coraz bardziej zatracają się w wirtualnym świecie, dlatego dobór książki, która je oczaruje i wciągnie w swój świat, nie jest prostą sprawą. Jeśli jednak uda nam się wybrać pozycje, które zapewnią naszym pociechom wspaniały i kreatywny czas, to możemy być pewni, że będzie nam rosnąć kolejne zaczytane pokolenie. Wśród ogromu pozycji literackich jest wiele interesujących tytułów. W artykule przedstawię książki, które dostarczą naszym dzieciom niezapomniane emocje i wiele wspaniałych wrażeń. Zaproponuję również kilka kreatywnych zabaw z wykorzystaniem książki.  

Proszę wejść w poniższy link: https://portal.librus.pl/rodzina/artykuly/kreatywne-zabawy-z-ksiazka-poznaj-nasze-propozycje

Zdalne lekcje - dla ucznia i rodzica

Dla rodzica!

Jak dobrze znasz swoje dziecko – budujemy relacje!

https://portal.librus.pl/rodzina/artykuly/jak-dobrze-znasz-swoje-dziecko-budujemy-relacje

Dla ucznia!

MYŚLOGRAFIA, czyli jak organizować myśli na kartce papieru

https://portal.librus.pl/rodzina/artykuly/myslografia-czyli-jak-organizowac-mysli-na-kartce-papieru

Dla ucznia!

Ćwicz umysł! Złóż własną historyjkę!

Proponujemy zabawę na kreatywne historie. Ćwicz skupienie, koncentrację, rozwijaj kreatywność z naszymi kartami.


W zestawie proponujemy 3 rodzaje zadań:
Karty „Ilustracje”
Zadanie polega na wymyśleniu historyjki. To gra zespołowa. Przed przystąpieniem do gry wytnij wszystkie ilustracje. Następnie rozdaj uczestnikom gry po 2 – 3 karty. Pozostałe karty odłóż. Waszym zadaniem będzie ułożenie historyjki z wykorzystaniem ilustracji zawartych na kartach. Pierwsza osoba zaczyna historię i kładzie swoją kartę. Zadaniem kolejnej osoby jest kontynuacja z wykorzystaniem ilustracji na jednej ze swoich kart. Sami decydujecie, kiedy skończyć zabawę.
Alternatywny sposób przeprowadzenia tej gry to zabawa na czas. Jedna z osób zaczyna opowiadać historię. Uczestnik, który pierwszy ma pomysł na kontynuację historii, kładzie na stół kartę z ilustracją, którą wykorzysta w swojej części opowieści. Wygrywa ten, kto najszybciej pozbędzie się swoich kart. Ten wariant gry wymaga rozdania wszystkich kart między uczestnikami.

Karty „Dopasuj obrazek do właściwego cienia”
To propozycja dla młodszych. Zadanie polega na znalezieniu, który cień pasuje do kolorowej ilustracji. Zadanie można wykonać indywidualnie lub w grupie. Karta pracy pomaga skupić uwagę oraz ćwiczyć spostrzegawczość.

Karty „Połącz obrazki z odpowiednimi cieniami”
To również zadanie dla najmłodszych. Tym razem należy dopasować kolorową ilustrację do właściwego cienia. Tutaj również ćwiczymy koncentrację, polepszamy spostrzegawczość.

Proszę wejść w poniższy link, by otworzyć karty pracy:
https://portal.librus.pl/pic/20200121/cwicz/a_lamiglowki.pdf

Powodzenia!


Zdalne lekcje - dla dzieci i rodziców

DLA RODZICA

Samodzielność – jak wypracować ją u dziecka.

https://portal.librus.pl/artykuly/samodzielnosc-jak-wypracowac-ja-u-dziecka

Drodzy uczniowie! Proponujemy dla Was zestaw ćwiczeń rozwijających percepcję wzrokową:

https://www.arkaprzyszlosci.pl/podstawowka/images/dokumenty/logopeda/cwiczenia_percepcji_wzrokowej.pdf

Zdalne lekcje - praca z tekstem

Drodzy uczniowie!

Zamieszczam dla Was teksty   utrwalające pisownię ortograficzną. Waszym zadaniem będzie: zaznaczyć wyrazy z trudnościami ortograficznymi, zapamiętać wybrane, następnie napisać je z pamięci, sprawdzić wyrazy ze wzorem i nanieść poprawki. Błędnie zapisane – ponownie postępujemy od początku. Możecie skorzystać również z instrukcji „Pisanie z pamięci do ortografii każdego zachęci” zamieszczonej w linku, podanego poniżej. Zachęcamy do pracy i pozdrawiamy wszystkich uczniów korzystających z zajęć korekcyjno – kompensacyjnych. A.Gutowska , J. Trojecka

Linki do ćwiczeń:

https://drive.google.com/file/d/14LxrvwUZbR1Z6RTLXR0_AXHO1U6D3vWl/view?usp=sharing

https://drive.google.com/file/d/1sWUm4gd_dij2NmTyp09Vzk4-MU5fxEeo/view?usp=sharing

Zdalne lekcje - informacje dla rodziców

DLA RODZICA    

Nasze nastoletnie dzieci miały swoją własną, przewidywalną i rządzącą się określonymi regułami codzienność – naukę w szkole, zajęcia dodatkowe, spotkania z rówieśnikami, wyjścia do kina … Z powodu epidemii zamknięci w domach nastolatkowie mają wrażenie, że cały ich dotychczasowy świat runął.

Kryzys epidemiologiczny jako sytuacja stresowa dla młodzieży

Ze względu na epidemię wirusa SARS-CoV-2 życie codzienne młodzieży szkolnej bardzo się zmieniło. W sferze edukacji najbardziej odczuwane przez uczniów zmiany dotyczą przede wszystkim kształcenia na odległość.

Choć wszyscy mamy świadomość konieczności przeciwdziałania i zwalczania COVID-19, wiedza z zakresu psychologii zdrowia nie pozostawia jednak wątpliwości: w sytuacji zagrożenia ważnych dla nas zasobów może pojawiać się silny stres. Dla młodzieży takimi zagrożonymi zasobami są na przykład realizacja planów edukacyjnych, które dadzą w przyszłości możliwość uzyskania wymarzonego zawodu czy wyjazdu edukacyjnego za granicę, a także możliwość bezpośredniego kontaktowania się ze znajomymi.

We współczesnych psychologicznych koncepcjach stresu podkreśla się znaczenie indywidualnej oceny sytuacji, w której się człowiek znalazł. Każdy może postrzegać i odczuwać stres inaczej. Jednostkowo podejmujemy decyzję, czy dana sytuacja jest stresująca i czy nam zagraża. Jeśli jesteśmy w stanie sprostać wymaganiom, to podnosi się poziom odporności na kolejne tego typu sytuacje. Oczywiście stres może działać nie tylko destrukcyjnie. Do pewnego momentu towarzyszące mu pobudzenie jest pozytywną siłą, która motywuje człowieka i zwiększa możliwości radzenia sobie z zadaniami i problemami.

Wynika z tego, że niezwykle ważne jest, jak młodzi ludzie ocenią sytuację, w której się znaleźli. Jeśli uznają, że mimo trudności są w stanie poradzić sobie z wyzwaniem, to negatywne konsekwencje stresu mogą się nie pojawiać. Jeśli jednak poczucie bezsilności, niepewności i chaosu informacyjnego będzie się pogłębiać, to uczniowie mogą uznać, że przestają sobie radzić z rzeczywistością. Zamiast skupiać się na realizacji planów, zaczną doświadczać wzmożonego napięcia psychicznego i skupiać się głównie na reakcjach swojego organizmu, nad którymi zaczynają tracić kontrolę. A jeśli dodatkowo są przed nimi ważne egzaminy, to sytuacja jest szczególnie trudna. Warto podkreślić, jak stres wpływa na organizm człowieka – zaburza jego funkcjonowanie emocjonalne, poznawcze (a więc także zdolność myślenia i rozwiązywania problemów) i społeczne, a przy długotrwałym działaniu może prowadzić do poważnych chorób somatycznych. W związku z tym bardzo ważne jest skuteczne radzenie sobie ze stresem.

Potrzeba wsparcia

Badania pokazują, że wsparcie społeczne może znacznie zmniejszać odczuwany stres. Dzięki wsparciu możemy ukoić emocje, pozyskać ważne informacje, potrzebne rzeczy lub sposoby działania. Celem wsparcia jest ogólne podtrzymanie na duchu, zmniejszanie stresu, opanowanie kryzysu poprzez tworzenie poczucia przynależności, bezpieczeństwa i nadziei, a także pomoc w rozwiązywaniu problemów i przezwyciężaniu trudności. Przy jego ocenie ważnym aspektem jest stopień trafności podejmowanych działań. Dlatego w zaistniałej sytuacji wspieranie nastolatków musi uwzględniać nie tylko okoliczności, w jakich młodzi ludzie się znaleźli, lecz także ich potrzeby indywidualne i te, które są charakterystyczne dla okresu dorastania. Istotne jest bowiem, żeby młodzież sama uznała, że nasze działania są dla nich wsparciem, a nie na przykład narzucaniem pewnych rozwiązań wbrew ich woli.

Relacje z rodzicami

W dorastanie wpisany jest naturalny proces przebudowy relacji z rodzicami. Młodzież coraz więcej czasu spędza z kolegami i koleżankami, a coraz mniej z najbliższą rodziną. Celem rozwoju jest bowiem ukształtowanie niezależności od rodziców. Warto jednak podkreślić, że chociaż następuje istotny wzrost znaczenia relacji z rówieśnikami, to rodzina nadal ma silny wpływ na dorastającego człowieka. Wbrew powszechnej opinii młodzi ludzie – choć czasem temu zaprzeczają – niezwykle cenią relacje rodzinne.
W obecnej sytuacji ograniczeń w bezpośrednich kontaktach z rówieśnikami oraz edukacji domowej relacje z rodzicami stają się kluczowym źródłem wsparcia dla młodych ludzi doświadczających nowych wyzwań oraz codziennych trudności.

Rodzice wspierający swoje dzieci powinni pamiętać o kilku podstawowych kwestiach – po pierwsze o tym, że zarówno oni, jak i ich dzieci znaleźli się w sytuacji nieprzewidywalnej, w której nie ma gotowych sposobów działania. Jak wynika z badań psychologów społecznych, takie sytuacje powodują, że poszukujemy informacji u innych, a nasze zaufanie do uznanych autorytetów rośnie. Jesteśmy więc podatni na wpływ innych osób.

Kluczowe jest zatem, żeby pozyskiwać informacje ze sprawdzonych źródeł. Publikowane w mediach fake newsy – fałszywe wiadomości o charakterze sensacyjnym – mogą nie tylko wprowadzać nas w błąd, lecz także pogłębiać w nas poczucie chaosu, bezradności i lęku. Lepiej ograniczyć się do pozyskiwania tylko kluczowych informacji, nie poszukiwać w mediach sensacyjnych teorii i co najważniejsze – nie zalewać nimi swoich dzieci. Każdego dnia słyszymy dane liczbowe o rosnącej liczbie chorych. Te informacje mogą wzbudzać poczucie niespójności i wzmagają napięcie. Lepiej jednak czekać na rozwój sytuacji niż poszukiwać sensacyjnych wyjaśnień i tym obniżać napięcie.

Po drugie, nieustanne przebywanie w gronie rodzinnym może być źródłem wielu napięć. W okresie dorastania często występuje przejściowy wzrost konfliktów z rodzicami, który wynika ze zmieniającej się pozycji młodego człowieka w społeczeństwie. Czasem nie są na to gotowi ani nastolatkowie, ani ich rodzice. Te zmiany mogą prowadzić do zachwiania relacji młodzież – rodzice, wywoływać dyskusje i zmianę wzajemnych oczekiwań. W ten sposób zachodzi naturalna zmiana stosunków rodzinnych.

W sytuacji izolacji domowej nieuniknione w tym procesie napięcia i konflikty mogą być szczególnie dotkliwe. Jednak warto pamiętać, że umiarkowany konflikt jest postrzegany jako taki, który tworzy procesy społeczne sprzyjające adaptacyjnym zmianom w relacjach rodzic – nastolatek. Konflikt istnieje bowiem we wszystkich relacjach interpersonalnych i może mieć wiele różnych konsekwencji negatywnych, neutralnych i pozytywnych, w zależności od tego, jak jest zarządzany. Zgodnie z tym poglądem konflikt zachęca rodziców i nastolatków do rewidowania swoich oczekiwań, renegocjowania niezależności i elastyczności relacji bez fundamentalnej zmiany wzajemnych uczuć między rodzicami i dziećmi. Ta elastyczność pozwala nastolatkom, aby stali się bardziej autonomiczni i kompetentni w relacjach poza rodziną. Istotnym wsparciem dla młodzieży będzie więc prowadzenie dyskusji poprzez wzajemne argumentowanie swoich stanowisk zamiast narzucania rozwiązań, stosowania gróźb czy lekceważenia problemów. Dyskusja i negocjacje w relacji rodzic – nastolatek uczą młodych ludzi ważnych kompetencji społecznych, z których mogą później czerpać przez całe życie.

Relacje z rówieśnikami i relacje uczuciowe

Okres dojrzewania jest czasem, w którym intensywnie rozwijają się relacje rówieśnicze – od grup koleżeńskich aż do związków . Relacje z koleżankami i kolegami są niezwykle ważne dla rozwoju oraz dla poczucia dobrostanu psychicznego młodzieży. Ze względu na to, że jednym z kluczowych zadań okresu dojrzewania jest uzyskanie niezależności i budowanie własnej autonomii, nastolatkowie wiele czasu poświęcają na kontakty z innymi młodymi ludźmi, poszukują akceptacji oraz budują własną pozycję w grupie. Uczestnictwo w grupie rówieśniczej zaspokaja liczne potrzeby psychiczne i społeczne, na przykład przynależności i akceptacji, a także realizacji statusu osoby niezależnej. Wielu z tych potrzeb nie można osiągnąć ani w ramach swojej rodziny, ani w ramach społeczeństwa, które nie oferuje jeszcze młodzieży pełnego w nim uczestnictwa. Jak wskazują badania, codzienne pozytywne doświadczenia z rówieśnikami przyczyniają się do wzrostu optymizmu wśród nastolatków, a także mają pozytywny wpływ na ich wyniki w nauce i ogólną samoocenę. Przywiązanie do rówieśników pozwala budować poczucie własnej wartości, z kolei poczucie odrzucenia stanowi obciążenie dla zdrowia psychicznego i powoduje nasilanie zachowań ryzykownych.

W związku z ograniczeniami w bezpośrednich kontaktach powinniśmy uznać wagę potrzeb młodzieży w zakresie relacji rówieśniczych i zadbać o to, żeby nasi nastolatkowie mieli czas na rozmowy telefoniczne i spotkania online. Ważne są także regularne kontakty z partnerką lub partnerem romantycznym. Nie należy bagatelizować tych potrzeb, wręcz przeciwnie – warto ustalić ze swymi dziećmi, w jaki sposób mogą zadbać o te ważne dla nich relacje. Szczególnie rodzice tych uczniów, przed którymi stoją wyzwania związane z egzaminami, mogą mieć poczucie, że kontakty z rówieśnikami to tylko „strata czasu”, a ich dzieci powinny poświęcić się nauce. Nadmierna presja na młodzież może jednak wywoływać opór i bunt. Z tego powodu najlepszą strategią będzie ustalenie ram czasowych zarówno na kontakty rówieśnicze, jak i na realizację celów edukacyjnych.

Sposób myślenia nastolatków i realizacja planów edukacyjnych

W okresie dorastania intensywnie zmieniają się możliwości myślenia i rozwiązywania problemów – rozwija się myślenie logiczne, zdolność do refleksji i autorefleksji, a także perspektywicznego ujmowania zdarzeń. Dorastający głębiej wnikają w problemy, dostrzegają różne możliwości ich rozwiązania, stawiają dociekliwe pytania, mogą myśleć o przyszłości poprzez planowanie i badanie przyczyn. Zmiany w sferze myślenia stają się więc podstawą do projektowania własnych działań, w tym własnej ścieżki edukacyjnej. Ciekawość i samodzielnie wyznaczone cele są niezwykle ważne dla budowania motywacji w nauce.

Istotne jest, by wspierać młodzież w uświadamianiu sobie własnych celów i stworzeniu planu działania. Należy też precyzyjnie określić, jakie kroki są niezbędne do osiągnięcia ustalonych celów. Narzucanie rozwiązań i wywieranie presji będzie powodowało niechęć i opór, i obniży motywację wewnętrzną nastolatka.

Nie oznacza to, że rodzice powinni pozostawić młodzież bez wsparcia, wręcz przeciwnie. Przekazywanie dzieciom własnego punktu widzenia, wykazywanie zainteresowania i pomoc w podejmowaniu decyzji mogą stanowić istotne wsparcie w sytuacji zwiększonych wymagań emocjonalnych i zbliżających się egzaminów. Rodzice powinni jednak używać argumentacji i odwoływać się do dojrzałości swoich dzieci. Wyjaśnianie własnego punktu widzenia stanowi zachętę do dialogu. Argumentując własne stanowisko, rodzic odwołuje się do zdolności dziecka do abstrakcyjnego i logicznego myślenia, i tym samym wspiera jego rozwój w tym obszarze oraz motywację.

Strategia oparta na używaniu argumentów i prowadzeniu dyskusji może być także przydatna w rozmowach dotyczących aktualnych restrykcji społecznych. Młodzież może traktować te zasady jako narzucone przez świat dorosłych, co będzie wywoływało opór i chęć ich łamania. Należy pamiętać, że odrzucanie świata dorosłych jest częścią prawidłowego rozwoju, jednak w zaistniałych okolicznościach warto odwołać się do racjonalnych argumentów i pomóc młodzieży zrozumieć, dlaczego te zasady są niezbędne oraz jak ich lekceważenie może wpłynąć na zdrowie innych. Taki sposób prowadzenia rozmowy, w którym rodzice starają się przekazać i uzasadnić swój punkt widzenia, dowodzi, że szanują młodzież, mają zaufanie do zdolności podejmowania przez ich dzieci samodzielnych decyzji, a jednocześnie wspierają rosnącą autonomię nastolatków.

Bardzo często się zdarza, że rodzice dużo bardziej stresują się nadchodzącymi egzaminami niż ich własne dzieci. Dzieje się tak między innymi dlatego, że rodzice postrzegają życie swoich dzieci z perspektywy przyszłościowej (co dla niektórych młodych ludzi może być trudne, gdy nadal dominuje u nich myślenie „tu i teraz”), a także dlatego, że sama młodzież radzi sobie z napięciem poprzez zaprzeczanie emocjom. Jeśli młody człowiek zaprzecza swoim uczuciom, może to powodować obniżenie motywacji do podejmowania wysiłku edukacyjnego. Ważne, żeby rodzice zdawali sobie sprawę, że skutecznym rozwiązaniem nie jest podnoszenie poziomu lęku u dzieci, lecz wypracowanie wspólnych rozwiązań i ustalenie kolejnych kroków działania. Warto pamiętać, że podnoszenie napięcia emocjonalnego u młodzieży – szczególnie w sytuacji zagrożenia epidemiologicznego – może powodować znaczny wzrost lęku, co ogranicza możliwości abstrakcyjnego myślenia i twórczego rozwiązywania problemów.

A co jeśli stres przerodzi się w kryzys emocjonalny?

Czasami uporczywy stres staje się tak wyczerpujący, że nie tylko przewyższa możliwości samodzielnego poradzenia sobie z nim, lecz także nie obniża się pod wpływem wsparcia ze strony najbliższych. Może się przerodzić w kryzys emocjonalny związany z dużym napięciem, uczuciem przerażenia i bezradności, poczuciem wyczerpania własnych zasobów umożliwiających rozwiązanie doświadczanych problemów. W takiej sytuacji człowiek wymaga pomocy z zewnątrz. Konieczna jest pomoc specjalistów – psychoterapeutów i psychiatrów. Obecnie większość poradni oferuje pomoc psychiatryczną i psychoterapeutyczną online. W wielu miastach pojawiły się także zdalne, bezpłatne konsultacje psychologiczne w sytuacji kryzysu. Jeśli mamy wątpliwości, czy nasze dziecko jest w stanie poradzić sobie ze stresem, warto z takiej pomocy skorzystać.

GDZIE SZUKAĆ POMOCY I WSPARCIA W SYTUACJACH TRUDNYCH I KRYZYSOWYCH

800 70 2222 Centrum Wsparcia dla osób w stanie kryzysu psychicznego  Czynny codziennie, całodobowo (bezpłatny).

116 111 Telefon zaufania dla dzieci i młodzieży Czynny codziennie w godz.: 12:00-02:00 (bezpłatny).

116 123 Kryzysowy Telefon Zaufania Czynny codziennie w godz.: 14:00-22:00 (bezpłatny).

800 108 108 Telefon wsparcia po stracie bliskich Czynny od poniedziałku do piątku w godz.: 14:00-20:00 (bezpłatny)

800 100 100 Telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawie bezpieczeństwa dzieci Czynny od poniedziałku do piątku w godz.: 11:00-15:00 (bezpłatny)

800 12 00 02 Ogólnopolski telefon dla ofiar przemocy w rodzinie „Niebieska Linia”  Czynny codziennie, całodobowo (bezpłatny)

Źródło: dr hab. Barbara Jankowiak, prof. UAM
Psycholożka, pedagożka, psychoterapeutka. Kieruje Pracownią Psychopedagogicznych Badań nad Rozwojem Człowieka na Wydziale Studiów Edukacyjnych UAM w Poznaniu. Jej główne
zainteresowania naukowe koncentrują się na psychospołecznym funkcjonowaniu młodzieży.

Zdalne lekcje - Test cichego czytania.

Drodzy uczniowie! Zamieszczamy dla Was karty pracy z tekstami do czytania ze zrozumieniem (z zajęć korekcyjno-kompensacyjnych). Proszę o wybór tekstu odpowiedniego do wieku. Poniżej podaję link w który należy wejść. Życzymy owocnej pracy - A.Gutowska i J.Trojecka 

https://drive.google.com/open?id=1ckYTax18-4IM32ltyFVMvtTyMVoIso72

Zdalne lekcje - dla rodzica

DLA RODZICA

Epidemia koronawirusa kształtuje naszą codzienność w coraz większym stopniu. Wprowadzane są kolejne ograniczenia, szkoły zostały zamknięte, a dom stał się jedyną dostępną poza Internetem przestrzenią życia społecznego. Dlatego jak w soczewce uwidaczniają się w nim wszystkie trudności, których nie było widać wcześniej.

Siedzimy zamknięci w czterech ścianach i nie wiemy, jak to długo potrwa. Nauczyciele zastanawiają się, jak prowadzić lekcje, gdy zdaje się, że wszystko sprzysięgło się przeciwko nim – brakuje sprzętu, serwery są przeciążone, kontakt z uczniami ograniczony, wszystko jest trudne i nowe. Uczniowie oraz ich rodzice też coraz gorzej znoszą całą sytuację. Entuzjazm uczniów każdego dnia maleje, a narasta tęsknota za przyjaciółmi i życiem poza domem. Rodzice czują złość i bezradność, bo mają wrażenie, że zostali wepchnięci w rolę domowych nauczycieli i pozostawieni sami sobie. Wszyscy czują się doprowadzeni do ostateczności i coraz trudniej im się porozumieć. Próbują, ale złość aż kipi po obu stronach ekranu lub słuchawki.

Jak w czasie epidemii radzić sobie z narastającą frustracją i chronicznym stresem? Jak zadbać o komunikację? Jak w zamknięciu znaleźć choć odrobinę wolności?

Frustracja, nuda, bezradność – owoce epidemii

Nuda, odosobnienie i brak wpływu na sytuację to mieszanka wybuchowa. Rodzice złoszczą się na dzieci i nauczycieli, nauczyciele na rodziców i uczniów, uczniowie na dorosłych. Wszyscy mają dość. Nic dziwnego.
Niektóre sposoby radzenia sobie napięciem i frustracją stały się niedostępne z dnia na dzień. Ograniczono możliwość korzystania z parków, placów zabaw, plaż i bulwarów. Nie możemy pójść na basen, do kina.                  Z domu możemy wychodzić wyłącznie w celu załatwienia spraw niezbędnych. Został tylko Internet, ale tam bombardują nas wiadomości, które też nie nastrajają optymistycznie.
Frustracja jest tym silniejsza, że niespodziewana. Nikt nie przewidział epidemii, nie planował przymusowego siedzenia w mieszkaniu.

Obszary wpływu – zmieniaj to, co możesz zmienić

Szczególnie ważne w tym czasie jest zidentyfikowanie tych obszarów życia, na które mamy wpływ.        Z prostego powodu. Poświęcanie uwagi, energii i czasu tym obszarom, które pozostają zupełnie poza naszą kontrolą, to jak próba wpływania na pogodę. Marnotrawimy w ten sposób siły, które można spożytkować tam, gdzie rzeczywiście da się coś zmienić, a nasza frustracja i poczucie bezsilności tylko rosną.

Przyda nam się zatem:

„(…) pogoda ducha, abyśmy godzili się z tym, czego nie możemy zmienić, odwaga, abyśmy zmieniali to, co zmienić możemy, i mądrość, aby odróżnić jedno od drugiego”.
(Modlitwa o pogodę ducha, Reinhold Niebuhr)


Nauczyciele nie mają wpływu na emocje, zachowania i reakcje rodziców, przełożonych, urzędników i tak dalej. Rodzic także nie ma wpływu na to, jak zachowa się nauczyciel czy wychowawca. Nie należy brać odpowiedzialności za zachowanie innych dorosłych osób. Nie próbujmy ich zmieniać ani wychowywać. Niepotrzebnie się zmęczymy i poczujemy jeszcze większą bezradność.

Zajmij się tym, na co masz wpływ

To pomaga odzyskać poczucie kontroli, decyzyjność i wzmacnia samoocenę. Efektem będzie większy spokój i... skuteczność. Wbrew pozorom nawet w obecnej sytuacji można wiele zmienić, przede wszystkim w tych obszarach, które dotyczą nas samych. Mamy wpływ na:

  • swój sposób myślenia
  • swój sposób przeżywania emocji
  • swój sposób zachowania i podejmowane działania.

Paradoksalne, rezygnując z prób bezpośredniego wpływania na zachowanie innych (prośbą, groźbą czy manipulacją), a koncentrując się na zmianie swojego myślenia, emocji i działań, możemy pośrednio, ale bardzo skutecznie wpłynąć na to, jak inni zareagują na nasze słowa i postępowanie. Jeśli inna jest akcja, inna będzie też reakcja, prawda?

Zmiana myślenia – konstruktywnie i racjonalnie

Według modelu ABC opracowanego przez Alberta Ellisa przeżywane emocje oraz reakcje wynikają nie tyle z samej sytuacji, w jakiej człowiek się znalazł, czy zdarzenia, które go spotkało, co ze sposobu, w jaki on tę sytuację zinterpretuje, czyli jakie myśli i przekonania pojawią się w jego głowie w związku z tym zdarzeniem.

Nie mamy wpływu na to, że nastąpiła epidemia i związane z nią izolacja w domu czy konieczność nauczania online. Mamy jednak wpływ na to, czy nasze myśli podczas przymusowego zamknięcia w mieszkaniu będą konstruktywne i wzmacniające, czy też będą nas jeszcze bardziej dołować i utrudniać relacje z innymi.

Przykłady konstruktywnych, wspierających sposobów myślenia dla nauczycieli i rodziców, czyli o czym warto pamiętać:

  • Twoje kwalifikacje i doświadczenie nie zmalały, ani tym bardziej nie zniknęły. Nadal możesz z nich korzystać, a przy okazji poszerzać swoje umiejętności o pracę zdalną. Myśl o sobie dobrze.
  • Rodzic Twojego ucznia / Nauczyciel Twojego dziecka nie jest Twoim wrogiem.
    Jest tak samo wystraszony i sfrustrowany, ale to dlatego, że zależy mu na dobru dziecka. Na pewno możecie ze sobą współpracować.
  • Pozostając w domu, masz wpływ na rozwój epidemii. Dzięki temu nie przyczyniasz się do nowych zakażeń.

Zmiana sposobu przeżywania – zaopiekuj się emocjami

Jak zadbać o swoje emocje w czasie epidemii? Przede wszystkim wyrażajmy swoje uczucia, nie tłummy ich i nie magazynujmy w sobie. Nie ukrywajmy, że czujemy złość, smutek, bezradność. Nazwanie i wyrażenie emocji osłabia jej siłę o połowę. Dbajmy o czytelną komunikację: jasno mówmy o oczekiwaniach i potrzebach.

Niezależnie od tego, czy jesteś nauczycielem, czy rodzicem:

  • Selekcjonuj informacje, czytaj tylko wiadomości z rzetelnych i sprawdzonych źródeł, aby nie ulegać panice. Rób sobie przerwy w przeglądaniu Internetu.
  • Asertywnie i stanowczo określaj granice i nie pozwalaj ich przekraczać.
  • Masz prawo prosić o wsparcie – bliskich, przełożonych, kolegów.
  • Przypomnij sobie, na jakie miłe aktywności zawsze brakowało Ci czasu i pozwól sobie na nie teraz.
  • Łap dystans, oglądaj ulubione filmy, czytaj książki, rysuj, rób zdjęcia z okna.
  • Nie traktuj zachowań drugiej strony (rodzica czy nauczyciela) zbyt osobiście – to raczej reakcja na aktualną sytuację i wyładowanie złości.
  • Korzystaj ze wsparcia – ludzie, z którymi możesz porozmawiać, to Twój największy zasób.
  • Jeśli przeżywasz coś trudnego (lęk, smutek, bezsilność lub złość), znajdź zaufaną osobę i zadzwoń do niej. Ponarzekaj, jeśli Ci tego trzeba. Takie odreagowanie dobrze robi i nie dopuszcza do kumulowania negatywnych emocji.

Zmiana działania

Przywołane powyżej sposoby są tak proste, że wydają się aż banalne, ale właśnie dlatego nie wolno o nich zapominać. Należy też wypracować na nowo stały rytm dnia, przestrzegać pór posiłków, snu i wypoczynku. Rytuały porządkują czas i uspokajają, stanowiąc stały element zmieniającej się i niepewnej rzeczywistości.

Aby poprawić swoje samopoczucie, podejmuj konstruktywne działania:

  • Znajdź czas na relaks – odpoczywaj, wysypiaj się, dobrze się odżywiaj. Dzięki temu będziesz mieć więcej sił do mierzenia się z trudną rzeczywistością.
  • Rób przerwy w pracy – określ godziny, kiedy jesteś w pracy, a kiedy jesteś w domu, i przestrzegaj ich.
  • Dbaj o aktywność fizyczną – gimnastyka, joga, ćwiczenia z trenerem osobistym online pozwolą zachować dobrą formę.
  • Masz prawo czasem nic nie robić – poleżeć na kanapie i marnować czas. To zdrowe i bardzo polecane przez specjalistów.
  • Nie daj się zwariować presji powinności.
  • Znajdź czas na pobycie samemu ze sobą, złap oddech od nieustannej obecności domowników. Jeśli nie masz osobnego pokoju, zamknij się na chwilę w łazience lub nałóż słuchawki na uszy – masz do tego prawo.

Po prostu zadbaj o siebie. Bądź zdrowym egoistą, który uwzględnia potrzeby i uczucia innych, ale nie zapomina o sobie. Przekonasz się, że inni ludzie to docenią, bo łatwiej będzie z Tobą przebywać i współpracować. I najważniejsze: pamiętaj, że to minie. Epidemia kiedyś się skończy. Pozwól sobie        na marzenia i zaplanuj, co zrobisz, kiedy już wszystko wróci do normy.

                                                                                                                          ( źródło: Nowa Era)

Zdalne lekcje - Dekalog rodzica

DEKALOG RODZICA

NIE SKRACAJ OKRESU DZIECIŃSTWA przez ograniczanie dziecku czasu na zabawę, odpoczynek. To sprzyja zdrowiu i uspokaja psychikę. Zajęcia dodatkowe planuj tak, by nie przeciążać ucznia nadmiarem obowiązków.

DOSTRZEŻ I POCHWAL każdy oryginalny pomysł dziecka - to je zachęci do twórczej pracy. Krytykuj oszczędnie i zasłużenie. Unikaj porównywania do innych dzieci.

STARAJ SIĘ JE UCZYĆ DOBRYCH, BEZKONFLIKTOWYCH RELACJI z rówieśnikami i osobami dorosłymi, pokazuj mu przykłady takich zachowań, tłumacz, dlaczego tak właśnie należy się zachować.

OKAZUJ MU, ŻE Z OPTYMIZMEM PATRZYSZ NA JEGO PRZYSZŁOŚĆ, zapewnij, że zawsze może na ciebie liczyć. Będzie czuło twoje psychiczne wsparcie i chętniej usłucha ewentualnych rad.

NIE NISZCZ INDYWIDUALNOŚCI SWOJEGO DZIECKA, musisz zrozumieć, że jest ono odrębnym człowiekiem. Nie obarczaj go swoimi niezrealizowanymi marzeniami. To tylko tobie się wydaje, że wiesz lepiej, czego pragnie twoje dziecko. Zamiast zniechęcać je do realizowania własnych pragnień i planów, doradzaj, jak je urzeczywistnić, i staraj się mu w tym pomóc.

UCZ DZIECKO, ŻE NIE ZAWSZE MUSI BYĆ GÓRĄ w kontaktach z innymi ludźmi. Wytłumacz, że lepiej być skutecznym, niż mieć przewagę.

NIE WYRĘCZAJ GO WE WSZYSTKIM. Musi doświadczyć na własnej skórze swoich wyborów i ich konsekwencji, nawet jeśli czasem są dla niego nieprzyjemne.

ZNIECHĘCAJ DO ŚLEPEGO ULEGANIA MODZIE. Pokazuj, że prawdziwa atrakcyjność człowieka ma niewiele wspólnego z jego powierzchownością, a znacznie więcej ze sposobem bycia, kreatywnością, pogodą ducha, umiejętnością okazywania pozytywnych uczuć.

NIE GDERAJ. Jeśli będziesz zamęczać dziecko nieustannymi wymówkami, będzie udawać głuchego.

Pamiętaj, że CZAS POŚWIĘCONY DZIECKU oraz autentyczne zainteresowanie jego sprawami są o wiele cenniejsze od drogiej zabawki, ubrania czy najbardziej atrakcyjnego prezentu !!!

Zdalne lekcje - karty pracy

Drodzy uczniowe. 

Zamieszczam dla was karty pracy z zajęć korekcyjno - kompenscyjnych do samodzielnego rozwiązywania. Poniżej podaję link w który należy wejść. Zyczymy miłej i owocnej pracy. Anna Gutowska i Jolanta Trojecka

https://drive.google.com/file/d/1PSuMLK7kVeB8r0Pb75pr76WLrNYGBaHx/view?usp=sharing

Mały buntownik - poradnik dla rodziców

„Nienawidzę cię! Idź sobie!”

Jak sobie radzić z małym buntownikiem?

Wszystkie dzieci przechodzą okresy intensywnego rozwoju psycho-fizycznego. Zmiany fizyczne postrzegane są jako zjawisko oczywiste i pożądane, ale zmiany w psychice i emocjach to dla dorosłych nie lada wyzwanie. Dzieci zamieniają się bowiem w małych buntowników. Co warto wtedy robić, a czego robić nie należy?

Zrozumieć dziecko

Dzieci chcą wyrażać siebie i być usłyszane w każdym wieku. Chcą także kontrolować swoje życie, na-wet jeśli sprowadza się to do wyboru koloru ubrania. Przez cały czas badają otoczenie i zachowanie dorosłych, których później naśladują. Sprawdzają, gdzie leżą granice i jak daleko mogą się posunąć. Swoim zachowaniem manifestują różne potrzeby i emocje. A przecież nie potrafią jeszcze komunikować się tak jak dorośli. I przeżywają napięcia, których nie potrafią rozładować. Stąd bierze się ich hałaśliwość, pyskowanie, kłótliwość oraz agresja słowna i fizyczna. Kiedy mówią: „Nienawidzę cię”, „Idź sobie” czy „Nie chcę cię znać”, w rzeczywistości mówią: „Jest mi trudno”, „Nie wiem, co się ze mną dzieje”, „Nie wiem, co robić”.

Pamiętajmy także o somatycznych skutkach ubocznych skoków rozwojowych, takich jak bóle głowy, nóg i stóp. Również nauka szkolna jest dla wielu dzieci źródłem ogromnego wysiłku psychicznego i fizycznego. Nieposłuszne dziecko może być po prostu zmęczone. Dodajmy do tego telewizję i gry komputerowe, które są pełne przemocy. Im więcej czasu dziecko spędza przed telewizorem lub komputerem, tym większe przeżywa napięcia i tym więcej negatywnych wzorców zachowania przyswaja.

Choć brzmi to banalnie, należy przyjąć, że bunt dziecka jest czymś normalnym

– to element jego rozwoju. Zamiast więc złościć się, bądźmy cierpliwi i uważni na wysyłane przez dziecko sygnały. Rozmawiajmy, pytajmy, jak się czuje i co przeżywa. Dajmy mu swój czas i uwagę.

Porozumienie bez przemocy

Dla dziecka w każdym okresie jego rozwoju najważniejsza jest akceptacja ze strony dorosłych oraz dobra z nimi relacja. Jak to osiągnąć? Na przykład stosując porozumienie bez przemocy (ang. nonviolent communication) Marshalla Rosenberga. To prosta metoda pomagająca lepiej słuchać dziecka i lepiej się z nim dogadywać. Obejmuje cztery proste kroki:

obiektywne widzenie i opis sytuacji, tak jak  
Obserwacja ją widzi kamera. Nie oceniamy, nie uogólnia-  
my, skupiamy się na faktach („Co widzę, co  
 
słyszę?”).  
 
identyfikacja własnych uczuć („Co czuję?”,  
Uczucia „Co wyraża moje ciało?”). Mówimy dziecku,  
co czujemy, gdy do nas mówi, lub gdy zacho-  
 
wuje się w określony sposób.  
 
Potrzeby uczucia komunikują potrzeby („Czego potrze-  
buję?”, „Co jest dla mnie ważne?”).  
 
 
Prośba sformułowanie konkretnego działania,  
możliwego do zrealizowania („Co chcę, żeby  
dziecko zrobiło?”)  

   PRZYKŁAD: Kiedy krzyczysz na mnie (1), jest mi przykro (2). Potrzebuję ciszy (3), żeby ci odpowiedzieć. Proszę, przestań krzyczeć (4).

Wyraźne granice

Dzieci potrzebują jasnych reguł, bo dzięki nim bezpiecznie poruszają się w swoim świecie. Kiedy wiedzą, czego od nich oczekują dorośli, są spokojniejsze i rzadziej naruszają wytyczone granice. W obecnych czasach rodzice coraz częściej oddają dzieciom władzę – pozwalają im decydować o wszystkim. A one są przecież niedojrzałe emocjonalnie i mentalnie. Zbyt dużo swobody, a nawet władzy burzy ich poczucie stabilności i bezpieczeństwa. Spójne, konsekwentne wychowanie sprawia, że rzeczywistość jest przewidywalna. I choć dzieci potrzebują swobody, to właśnie powtarzalność i przewidywalność sprawiają, że są szczęśliwe.

Niezależnie od wieku dziecka rodzice wprowadzają nakazy i zakazy. I to jest w porządku, pod warunkiem, że informują o nich spokojnie i z miłością oraz egzekwują je, zachowując szacunek dla dziecka. Granice powinny być dostosowane do wieku podopiecznego i uwzględniać skoki rozwojowe. W przypadku młodszych dzieci musimy myśleć o ich bezpieczeństwie, a trochę starszym warto przesuwać (poszerzać) granice tak, aby stopniowo stymulować je do kształtowania poczucia odpowiedzialności.

Niezmiernie ważna jest także spójność stylów wychowawczych.

Unikajmy dwóch skrajnych postaw

1. Postawa nadmiernej pobłażliwości

– granice są niejasne, co zachęca dziecko do ich naruszania;

– rodzice usprawiedliwiają nieposłuszeństwo dzieci, które nie ponoszą konsekwencji swojego zachowania, więc nie uczą się odpowiedzialności.

2. Postawa nadmiernie surowa

– rodzice nieustannie kontrolują dziecko, ograniczając jego naturalną żywotność, ciekawość świata oraz kreatywność;

– dziecko jest często krytykowane i karcone oraz porównywane do innych, „lepszych” od niego,przez co ma niskie poczucie własnej wartości i przeżywa negatywne emocje, które prędzej czy później musi rozładować

Łatwiej powiedzieć, niż zrobić?

Wspomniane wyżej metody doskonale sprawdzają się w kontaktach z dziećmi. Ale zanim je opanujemy, być może musimy się zmierzyć z własnymi emocjami. Jakże łatwo dajemy się wciągać w dyskusje czy kłót-nie. Podnosimy głos, mówimy coś bez zastanowienia. Urażamy dziecko, obrażamy się na nie. Czujemy się bezsilni, więc krzyczymy i karzemy, a później tego żałujemy. Najczęściej dzieje się tak, gdy dopuścimy do eskalacji niepożądanego zachowania dziecka (np. regularnego reagowania krzykiem na nasze polecenia). Należy reagować już na pierwsze sygnały, bo wtedy jesteśmy jeszcze spokojni. A jeśli zaczynają puszczać nam nerwy, weźmy kilka głębokich oddechów i policzmy do dziesięciu.

Warto być uważnym na zachowanie dziecka. Kiedy obserwujemy objawy „buntu”? W jakich okoliczno-ściach się one nasilają? Może złość ma związek z konkretnymi sytuacjami lub osobami? A może pojawia się, gdy dziecko jest przestraszone, zmęczone, albo gdy zbyt długo oglądało telewizję? Czasem wystarczy dokonać drobnych zmian: zastąpić telewizję zabawą, posłać dziecko wcześniej spać, porozmawiać z nim o dniu spędzonym w szkole lub zapytać, co chciałoby dziś zjeść na obiad.

Dzieci mają niespożyte pokłady energii. Jeśli nie mogą jej wykorzystać w naturalny sposób (bawiąc się, biegając, skacząc, krzycząc na cały głos), kumuluje się ona w postaci napięcia. Dlatego bardzo ważne jest, aby stwarzać im przestrzeń do zabawy i ruchu, jak najczęściej na świeżym powietrzu. Dzieci żywo intere-sują się otaczającym je światem i to zainteresowanie można wykorzystać, organizując im czas. Wspólne jego spędzanie wzmacnia więzi i sprzyja budowaniu poczucia bezpieczeństwa dziecka.

Wreszcie, trzeba wspomnieć o stresie szkolnym. Dzieci spędzają w szkole wiele godzin, wracają do domu zmęczone i spięte. Pomagajmy im rozładować napięcie poprzez śmiech, taniec, wspólne skakanie albo bi-twę na poduszki. Mówmy im, że są wspaniałe, dostrzegajmy i doceniajmy nawet najmniejsze osiągnięcia. Wspierajmy je w budowaniu poczucia własnej wartości. Częste chwalenie wzmacnia pożadane zachowania, tak jak krytyka wzmacnia te niepożądane.

Zdalne lekcje 2

Propozycje ćwiczeń dla uczniów kl. I-VIII uczęszczających na zajęcia korekcyjno-kompensacyjne
od 30.03 2020r. do 08.04.2020r.

  1. Zauważ wokół siebie 10 przedmiotów, których nazwy zawierają jakąś trudność ortograficzną a następnie zapisz je na kartce lub komputerze.
  2. Stwórz grę typu domino i zagraj ze swoją rodziną. Do wykonania gry możesz wykorzystać, co zechcesz- papier, karton, zakrętki… Domino może polegać na dopasowywaniu kształtów, liczb, obrazków, podobnych słów.
  3. Figury geometryczne. Narysuj na kartce trójkąt, podpoisz rysunek, a następnie wyszukaj w swoim domu przedmioty w kształcie trójkątów i zapisz je. Podobnie postą z kwadratem i prostokątem.
  4. Dopasowywanie przedmiotów do miejsc. W misce, kartonie, pudle zbieramy przedmioty z różnych pomieszczeń w domu np. szczoteczkę do zębów, małe zabawki z pokoju dziecka, miskę, łyżkę, budzik, gazety itp. Mieszamy wszystkie przedmioty i prosimy by dziecko poodnosiło je w odpowiednie miejsca w domu.
  5. Obejrzyj wybraną bajkę lub film sam lub z rodziną i opowiedz jego treść.
  6. Wyszukaj w książce po 5 wyrazów z ó, u, ż, rz, h, ch i zapisz je na kartce a następnie ułóż po jednym zdaniu z nimi.
  7. Stwórz listę zakupów owoców i warzyw na podaną literę np. na P „pietruszka”, „pieczarka”,
  8. Wykonaj memory: para to rysunek wykonany samodzielnie+ podpis/napis. Zaproś do gry resztę rodziny. Można podać tematykę np. oznaki wiosny, ubrania, zwierzęta itp.
  9. Zabawa w dobieranie wyrazów na określoną głoskę, tworzenie ciągów wyrazowych np. zapisujemy każdą literę alfabetu na małej karteczce, następnie wrzucamy te karteczki do miseczki i każdy z członków rodziny po kolei losuje literkę i wszyscy podają jak największą ilość wyrazów na wylosowaną literę. Można wprowadzić ograniczenie czasowe np. 2 minuty.
  10. Pisanie na plecach. Dziecko siedzi w wygodnej pozycji a dorosły pisze na jego plecach litery lu rysuje proste kształty. Zadaniem dziecka jest odgadnięcie co zostało napisane lub narysowane.
  11. Rysujemy dziecku na całej kartce A4 za pomocą linijki i grubego markera kwadrat, prostokąt. Zadaniem dziecka jest wyciąć ten kształt a następnie w środku narysować coś według naszego uznania. W prawym górnym rogu narysuj słońce. Na dole kartki trawę, obok słońca 3 chmurki. W lewym rogu 2 drzewa, na środku kartki domek.

Anna Gutowska, Jolanta Trojecka

Zdalne lekcje 1

Witam serdecznie! W związku z zaistniałą sytuacją przesyłam następujące informacje:

Wskazówki dla uczniów: jak zorganizować sobie czas?

1) Zaplanuj swój dzień. Plan wprowadza harmonię i spokój, bo wiesz co masz robić.

2) Zapisz swoje postanowienia na kartce-stwórz terminarz.

3) Powieś plan w widocznym miejscu.

4) Wybierz porę, kiedy się uczyć (najlepiej godziny przedpołudniowe).

5) Nie planuj zbyt wiele na jeden dzień, pamiętaj o relaksie, ćwiczeniach ruchowych i obowiązkach domowych.

6) Pod koniec dnia spójrz na plan i sprawdź, co udało się zrobić.

7) Bądź dumna/dumny z tego co zrobiłaś/eś.

8) Nie udało się wszystkiego zrobić-nic się nie stało-wyciągnij wnioski i zaplanuj lepiej kolejny dzień.

Powodzenia!  

 

Przedstawiam propozycje ćwiczeń dla uczniów kl. I-VIII uczęszczających na zajęcia korekcyjno-kompesacyjne:

- ćwiczenia sprawności manualnej (malowanie, wycinanie, lepienie, odrysowywanie)

- ćwiczenia w kaligrafii (wodzenie pośladzie, odrysowywanie, pisanie wg wzoru)

- czytanie krótkich tekstów sylabami, [ bezpłatne strony do korzystania dla młodszych dzieci: www.eduzabawy.com (zakładki do pobrania: karty pracy, generatory szlaczków, prace plastyczne, kolorowanki); www.maluchwdomu.pl (karty pracyz literami i cyframi do druku, karty z sylabami do pobrania), www.czasdzieci.pl

- ćwiczenia koncentracji uwagi, kontroli wzrokowo-motorycznej z wykorzystaniem gier i zabaw dydaktycznych ( np. memory, skojarzenia, domino, warcaby, dobble, twister, zabawa państwa-miasta, kółko i krzyżyk itp.)

-ćwiczenia w poprawnym pisaniu (przepisywanie zdań z trudnościami ortograficznymi, pisanie z pamięci, ze słuchu, autokorekta zapisu) [ bezpłatana aplikacja do pobrania: dyktanda.online, superkid.pl dyktanda online ]

- codzienny trening czytania /10 – 15 minut/, analiza treści czytanego testu w formie: opowiadania, planu wydarzeń, notatki itp. Gorąco zachęcamy do korzystania z powyższych propozycji ćwiczeń oraz stron internetowych

W przypadku wątpliwości proszę kierować pytania na mój e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

A.Gutowska, J. Trojecka.